Rajzefiber 2026 – Podchody
Zapraszamy na Rajzefieber, czyli wystawę dyplomów Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Spotykamy się 3 lipca w dwóch miejscach: godz. 18.00 | Rondo Sztuki, dyplomy Wydziału Projektowego oraz o godz. 19.00 | BWA w Katowicach, dyplomy Wydziału Artystycznego.
Rajzefiber to moment tuż przed podróżą. Moment, w którym mozolny proces planowania celu podróży, zdobywania informacji o kulturze, zwyczajach i niezbędnych w podróży informacjach o miejscu do którego zmierzamy. To moment, w którym proces staje się widoczny; w którym walizka jest już spakowania a głowa gotowa do drogi.
-
Wydział Projektowy
Wystawa Rajzefiber gromadzi projekty powstałe w wyniku miesięcy obserwacji, badań, eksperymentów i współpracy – efekt wspólnej pracy osób studiujących oraz kadry Wydziału Projektowego Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.
Prezentowane dyplomy licencjackie i magisterskie kierunków Projektowanie Graficzne oraz Wzornictwo są czymś więcej niż zakończeniem studiów. Stanowią zapis sposobu myślenia o projektowaniu jako narzędziu rozpoznawania rzeczywistości i świadomego reagowania na współczesne wyzwania.
Wystawa pokazuje finał tego procesu, w którym osoby studiujące przestają zadawać pytanie jak coś zaprojektować? Znacznie częściej pytają: dla kogo?, po co?, co wymaga zmiany?.
Dlatego prezentowane projekty projekty dotyczą zdrowia, dostępności, edukacji, dziedzictwa, dobrostanu ludzi i zwierząt, nowych technologii, ekologii, gospodarki cyrkularnej czy bezpieczeństwa. Obok identyfikacji wizualnych, publikacji i systemów informacji pojawiają się narzędzia terapeutyczne, sprzęt medyczny, rozwiązania dla przestrzeni publicznych, obiekty wspierające rehabilitację, projekty dla instytucji kultury, zwierząt oraz środowiska naturalnego.
Łączy je przekonanie, że projektowanie nie polega wyłącznie na tworzeniu nowych form. Jest sposobem budowania relacji – między człowiekiem a otoczeniem, technologią, kulturą, przyrodą czy drugim człowiekiem. Coraz częściej staje się również próbą spekulowania o przyszłości: bardziej dostępnej, odpowiedzialnej i uważnej.
Rajzefiber pokazuje moment, w którym edukacja przechodzi w praktykę zawodową. Prezentowane prace nie zamykają procesu – przeciwnie. Są początkiem dalszych badań, wdrożeń i projektowych poszukiwań.
RAJZEFIBER Wystawa prac dyplomowych Wydziału Projektowego
3–26 lipca 2026
Galeria ASP w Katowicach Rondo SztukiZespół kuratorski
Magdalena Kilarska
Barbara Kubska
Damian Pietrek
Jeremiasz RzennoMultimedia
Michał Rodziński
Identyfikacja wizualna
Jeremiasz Rzenno
Katarzyna Wolny-Grządziel
Osoby biorące udział w wystawieProjektowanie Graficzne
Aleksandra Bylica, Kacper Bryzek, Hanna Butryn, Weronika Chilimoniuk, Miłosz Derlęga, Dawid Drzęźla, Małgorzata Dziewa, Julia Famuła, Martyna Fierdonek, Michał Grabowski, Zuzanna Górska, Celina Hess, Anna Karasińska, Kinga Klisz, Katarzyna Kozieł, Marta Lotko, Zuzanna Ludwig, Ivan Milov, Julia Moruń, Darya Naumovich, Weronika Najduch, Wiktoria Ozner, Wiktor Obrębski, Emilia Piątek, Szymon Pianka, Piotr Pochwalski, Aleksandra Sacha, Wiktoria Słowik, Piotr Smolnik, Piotr Staszak, Zuzanna Stuchły-Pielorz, Magdalena Szkabarnicka, Amelia Tofil, Amelia Trzaska, Weronika Wieczorek.
WzornictwoSara Bańkowska, Antoni Bernatowicz, Amelia Bugaj, Jan Carton Wrębel, Kacper Czernik, Aleksandra Dudek, Jakub Dudzic, Marta Foit, Joanna Gajewska, Maria Grąbczewska, Mikołaj Jarosz, Magdalena Jurek, Michał Kassowski, Aleksandra Klepacz, Mariola Kudlek, Natalia Kurek, Anna Majka, Kamil Madetko, Adrianna Makowska, Klaudia Musialik, Jagoda Pyka, Nicola Rajda, Apolonia Reclik, Wiktoria Rejowska, Elwira Schabikowska, Julia Shestopalov, Maja Słowikowska, Julia Sęk, Wiktoria Stącel, Julia Stolecka, Alicja Strządała, Wiktoria Suchy, Agnieszka Szafarczyk, Izabela Szumniak, Filip Tomczak, Julia Wacławik, Sławomir Wawrzkowicz, Dobromir Wojewoda, Kinga Zając.
-
Wydział Artystyczny
Okres studencki rocznika 2021–2026 od samego początku zawierał w sobie dużą dozę niepewności na skutek dynamicznie zmieniającej się sytuacji na świecie. Studia rozpoczęliśmy w samym środku pandemii COVID-19, nie wiedząc, ile razy zostaną przerwane w związku z kolejnymi lockdownami.
Poznaliśmy się w atmosferze maseczek i wszechobecnego zapachu płynu do dezynfekcji, ale mimo to udało nam się nawiązać przyjacielskie więzi. Niedługo później Rosja rozpoczęła pełnoskalową inwazję na Ukrainę. Przywitaliśmy nowe osoby studenckie, które powoli wrastały w nasze grupy, by ostatecznie stać się ich nieodłączną częścią.
Dalej atmosfera powoli opadała, nigdy jednak w pełni nie dogasając, podgrzewana raz po raz kolejnymi rewelacjami z zakresu polityki międzynarodowej czy zmianami związanymi z postępem technologicznym, takimi jak chociażby rozwój, a przede wszystkim samo pojawienie się na rynku sztucznej inteligencji.
Ostatecznie nasza wystawa dyplomowa, której dotyczy niniejszy tekst, również okazała się różnić od poprzednich. Odzyskane przestrzenie pustostanowe, będące dawnymi siedzibami banku, kawiarni czy firmy ceramicznej, stały się kolejnym wyzwaniem, z którym nieoczekiwanie przyszło nam się – z powodzeniem – zmierzyć.
Prezentowane prace, stanowiące fragmenty zestawów dyplomowych, w bardzo zróżnicowany sposób czerpią z otaczającej nas rzeczywistości minionych pięciu lat. Nie brakuje wątków tożsamościowych, często nostalgicznych, dotykających zarówno kontekstów przynależności do ziemi, jak i płciowości, queerowości, duchowości czy strategii feministycznych. Niepewność związana z nadprodukcją oraz zagęszczającą się atmosferą wokół tematów ekologicznych odnajduje swoją reprezentację w wątkach przyszłościowych — zarówno postapokaliptycznych, jak i zupełnie im przeciwnych, skupiających się na wizji symbiozy pomiędzy stworzeniami przyszłości a naturą.
Przesyt i dynamika lat 20. XXI wieku wpływają równocześnie na rozwój nowych mediów, ale także zachęcają osoby twórcze do odnajdywania sprawczości i spokoju w zgłębianiu tradycyjnych technik związanych z rzemiosłem i warsztatem technologicznym po to, by finalnie często z nimi eksperymentować i uzyskiwać nowe jakości.
Trudno uniknąć banału, podejmując próbę podsumowania wystawy tak zróżnicowanej, ale myślę, że jest ona po prostu ciekawym odbiciem współczesnych dylematów, które towarzyszą w codzienności. Jesteśmy różni, interpretujemy tę samą rzeczywistość inaczej, często przez pryzmat własnych doświadczeń, i to właśnie ta różnorodność stanowi w tym przypadku największą siłę i wartość.
„Koniec wraca i znów się oddala” — zdecydowałam się zacytować jedną z tegorocznych dyplomantek, Alicje Kozik. Jest to przecież ostatecznie wystawa graniczna, podsumowująca pewien okres artystyczny, który równocześnie przyniósł nam, jako osobom twórczym, wiele odpowiedzi i prywatnych domknięć, ale też otworzył nowe, nieznane przestrzenie i postawił liczne pytania, z którymi w najbliższym czasie, już we własnym zakresie, będziemy musieli się zmierzyć.
Ewa Babiarz
Wystawa prezentuje prace:
Alicji Gaszty, Alicji Kozik, Aleksandry Piekarz, Aleksandry Przetak‑Jabłońskiej, Adama Zaczkowskiego, Anny Rumin, Bartosza Ostrowskiego, Dominiki Buchowicz, Dominika Gocyły, Ewy Babiarz, Grzegorza Boskiego, Izabelli Szawicy, Julii Białek, Julii Wiorek, Joanny Bojczuk, Kajetana Bronisławskiego, Katarzyny Błaszczyk‑Domańskiej, Katarzyny Pośpiech, Katarzyny Warmuz, Kingi Sobkiewicz, Krzysztofa Dzierwy, Malwiny Szymochy, Marty Cesarskiej, Marty Dudek, Marty Tokarz, Marty Walaszczyk, Martyny Bonarskiej, Mateusza Knysaka, Michała Kopańskiego, Moniki Manieckiej, Natalii Nycz, Rafała Adamczyka, Stefanii Skłodowskiej, Tymoteusza Pawłowskiego, Violetty Kocik, Weroniki Janicy, Yelyzavety Seredy, Ziemowita Jareckiego.